Groot geluk, klein geluk
Geluk hebben is, wat mij betreft, je zegeningen kunnen tellen. Achteraf of gewoon op het moment zelf. Groot geluk, klein geluk en alles wat daar tussenin zit. Voel je geluk? Hoe roep je dit op? Tellen, die zegeningen. Kijk eens waar je uit komt op een dag. Je kind doet een hilarische uitspraak, je krijgt voorrang terwijl je het niet verwacht of die vrije parkeerplaats vlak voor de deur waar je zijn moet. Die kilo die als sneeuw voor de zon is verdwenen, een kledingstuk dat niet verkleurd is, een papa of mama hebben die je stimuleert en je niet afblaft omdat je “door moet fietsen”, terwijl je zo je best doet met windkracht zeven.

Heb je meer geluk nodig of heb je eigenlijk al genoeg? Je lievelingseten staat klaar, je hebt genoeg inkomen om elke dag rond te komen, het cadeautje dat speciaal voor jou met zorg is uitgezocht, de loterij keert (alweer) drie euro uit en je mag toch nog herexamen doen voor wat dan ook. Gelukkig hebben we in Nederland genoeg en schoon drinkwater en woedt er geen oorlog. Het regent een keer niet. De geur van voorjaar. En de auto die rakelings langsreed en je op een haar miste. Je leeft?

Hoe kijk jij?
Je hebt van die dagen dat alles samenvalt. Prachtige dagen. Iedereen en alles werkt mee. Je hebt het goed voor elkaar. Wat een geluk. Je hebt echter ook van die dagen dat alles in het honderd loopt. Je kunt dan jezelf gelukkig prijzen dat dit niet elke dag gebeurt. Geluk is ook maar hoe je er tegenaan kijkt en hoe je dat ervaart. Toch?

Onderzoek
Google eens op geluk. Je zult verbaasd zijn wat daar aangeboden en daarover verteld wordt. En wat niet trouwens. Er bestaan heuse gelukscoaches, geluksgoeroes en geluksproducten. Op de website Geluk.startpagina.nl vond ik wel een paar ‘dode’ links tussen de gelukscoaches, dus de andere gelukscoaches en goeroes hebben geluk. Op gelukswijzer.nl staan per provincie de uitkomsten van een jaar lang onderzoek naar geluksmetingen. Bijzonder om te lezen dat geen enkele provincie hoger uitkomt dan een 6,4 dagelijks geluksgevoel. Limburg is er het beroerdst aan toe in dit onderzoek, daaronder zit Friesland (mazzel). Bekend is dat geluk goed is voor de gezondheid en we gelukkiger zijn in de zomermaanden. Onbekend voor mij waren de cijfers die aangeven dat je geluk voor 40% erfelijk is en door de omstandigheden vastligt en dat je dus 60% zelf in de hand hebt door de manier waarop je je leven inricht. Geluk voor mensen die ervan overtuigd zijn dat persoonlijke ontwikkeling geen zin voor hen heeft, omdat toch alles al vastligt. Die overtuiging kan dus overboord, want die 60% zelf in de hand hebben heb je dan gelukkig toch maar.

Geluk als waarde
Is geluk een waarde? Ze zeggen van wel, die goeroes en co. Maar ja, solliciteren en roepen “Ik vind mijn geluk één van mijn belangrijkste waarden” is ook zo weer wat. Daardoor zal toch hier en daar een wenkbrauw bij de leden van de sollicitatiecommissie omhoog gaan, denk ik. Nee, ik houd het op zegeningen tellen op zijn tijd. Klein geluk, groot geluk en alles wat daar tussenin zit. Knoop in je zakdoek. Nu te beginnen, ongeacht wanneer dat nu is.

Gelukkig, gezond Nieuwjaar!

met vriendelijke groet,

Nanda Hey

Naar nieuwsbrief…

Humor
Humor op de werkvloer kan goud waard zijn voor de werksfeer. Alleenwanneer ‘de grappen’ of (vervelende) opmerkingen altijd dezelfde mensen raken, is het niet leuk meer en is het pesten.
Mobbing heet het ook wel. Telefoontjes niet doorgeven, informatie achterhouden, vervelende klussen laten opknappen, beledigingen, scheldpartijen, dreigementen, seksuele intimidatie of insinuaties. Beslist niet altijd hard te maken.

Pesthuwelijk?
Pesten kan heel ver gaan en grote gevolgen hebben. Dat is op de lagere school al zo. Sommige volwassen pesters zijn in deze groeifase blijven hangen. Ook wel weer sneu. Misschien zijn ze zelf gepest, kunnen ze alleen maar strijden, geeft macht een goed gevoel of hebben ze een pesthuwelijk. Wie weet? Oorzaken en belangen genoeg die je kunt verzinnen, maar daarin heb ik nu verder geen zin. Ik denk wel dat, naast openlijke pesterijen, er veel meer subtiele krenkingen zijn dan onderzoeken naar pesten ooit kunnen achterhalen.

Pesten mag niet
Als gepeste werknemer zit je er maar mooi mee. Het zal hoe dan ook behoorlijk ingrijpen in je (werk)leven. Daar ga je met je waardigheid, zelfvertrouwen en opgeheven hoofd. Je zult toch duidelijk moeten maken dat je dit niet accepteert. En terecht. Ook in het bedrijf waarvoor je werkt, moet het duidelijk zijn dat pesten niet mag. Er is echter geen slachtoffer zonder dader, en omgekeerd. Altijd is sprake van een wisselwerking.

Pesters zoeken een slachtoffer die zich niet (makkelijk) weert. Het goede nieuws is dat je wel invloed hebt op je eigen weerbaarheid, dus doe daar wat aan.

Gelukkig hebben arbodiensten prachtige wetten in handen en folders over pestgedrag. Alleen is het dan veel te laat, wat mij betreft. Als je daar heen gaat, heb je al aardig wat van je gezondheid en zekerheid ingeleverd. Ik heb eens een folder gezien over ‘Ik word gepest door mijn collega’, alleen de versie ‘Wat als je leidinggevende je pest?’ zat er niet tussen. Misschien bestaat die folder nu wel, maar de leidinggevende schakelt ook de arbodienst in. En het bedrijf betaalt de arbodienst weer. Zie daar de lastige posities.

Voorbeeldrol
Waar ik mij net zo over opwind, zijn diegenen die het laten gebeuren. En wat als je leidinggevende het laat gebeuren of zelf de boosdoener is van de terreur? Daarbij realiserend dat je maar een deel van het pestgedrag ziet gebeuren. Het is trouwens wel zo dat het ziekteverzuim en het personeelsverloop bij bedrijven waar ze veel pesten, erg hoog zijn. De werksfeer is verpest. Maar ook de angst om ooit slachtoffer te worden en plaatsvervangende schaamte spelen een rol. Toch: ze wisten het, keken ernaar en deden niets. De geledingen sluiten zich en je zit als gepeste eenzaam, beroerd, onzeker en ziek aan de kant van de kudde. Net als de kinderen vroeger die buiten de boot vielen, terwijl jij dan allang blij was dat jij het niet was. Bij volwassenen werkt het niet anders. Volwassenen, met allemaal een voorbeeldrol en voorbeeldfunctie.

Niet strafbaar of toch wel?
Niemand zou slachtoffer moeten zijn van welke pesterij dan ook. Het gekke is dat pesten niet strafbaar is, terwijl het hier gaat om stelselmatige pesterijen (mobbing). Je kunt dus geen aangifte doen van pesten. Zodra je beledigd, bedreigd of geschopt wordt, kun je daarvan wel aangifte doen bij de politie.
De overeenkomsten met de termen ‘psychische mishandeling’ en ‘lichamelijke mishandeling’ zijn legio.

Duur
1 dag van 9.00 uur tot 16.30 uur.

Journalisten laten zich sterk leiden door de behoefte van de lezer of kijker. Het gaat dan ook om ‘het publiek’ waar de journalist voor werkt aan wie u uw verhaal vertelt. De manier waarop u in de pers komt bepaalt voor een belangrijk deel uw imago. Kansen en bedreigingen gaan bij een optreden in het openbaar hand in hand. Dat de media het imago kan maken of breken beseft iedereen bij de overheid maar al te goed.

De media werkt graag met woordvoerders die kennis van zaken hebben en respect hebben voor de werkwijze van journalisten. U hebt belang bij de media, u moet zich kunnen presenteren en verantwoording afleggen als men daar om vraagt. Slecht nieuws komt altijd onverwacht en ongelegen. Dan gaat het niet om de vraag óf u de media te woord staat, maar hóe!

Een goed verhaal scoort. Zorg dan ook dat u een goed verhaal heeft. Houd regie houdt op uw boodschappen. Daar heeft uw publiek wat aan en de journalist gebruikt uw verhaal dan dus graag.

U leert?
Ochtend. De theorie.

• Wat is nieuws? Hoe werkt het? Hoe kom ik in het nieuws?
• Do’s en don’ts in de omgang met de journalist
• Verschillende mediatypen
• Hoe komt u tot overtuigende, duidelijke boodschappen? (uw verhaal)
• Omgang met de pers in crisissituaties

Middag. De praktijk.

• U wordt geïnterviewd door een journalist en ervaart wat u te wachten staat in de praktijk
• Tips over omgang met de camera (-man)
• Hoe kom ik over in beeld, hoe presenteer ik mezelf?
• Ben ik geloofwaardig en overtuigend, komt mijn boodschap over

Voor meer informatie kijk op werkeninfriesland.nl

Naar nieuwsbrief…

Iedereen anders

Het beeld dat we hebben – onze eigen voorkeuren, onze (voor)oordelen –bepalen onze verwachtingen. Het kan niet anders dan dat je daarin teleurgesteld wordt. Hoe je tegen de dingen aankijkt, bouw je, inclusief je karakter, van jongs af aan op. Allerlei positieve en negatieve ervaringen dragen daaraan bij. Die ervaringen zijn voor niemand gelijk. Ook al kom je uit hetzelfde nest, iedereen heeft zijn eigen vertrekpunten en prachtige kleurschakeringen. Iedereen is anders.

Iedereen hetzelfde

Iedereen ervaart dezelfde ervaringen dus anders. Maar eigenlijk ook weer niet. Ik zie het zo: als je iemand vraagt om iets na te vertellen, zal dat niet hetzelfde verhaal zijn. Daaraan geeft iedereen namelijk zijn eigen draai en woorden. Vaak spelen wel dezelfde gevoelens, maar daarover hebben we het jammer genoeg zo weinig. Daar zijn we helemaal niet zo anders in. En veel, zo niet alle, clichés zijn waar. Iedereen is hetzelfde.

Waarbij het dan ook mis gaat zijn woorden, de manier waarop we deze zeggen en wanneer. Maar ook hoe een ander dat weer inkleurt in de stemming van dat moment. Eerdere ervaringen, gewenning en het door jou of iemand anders gecreëerde beeld spelen ook beslist een rol in het hebben van verwachtingen.

Verwarring

Kunt u het nog volgen? Voldoe ik een beetje aan de verwachting? Het verwart mij, maar klopt nog steeds bekeken door mijn eigen bril. Een recensent die een film, een boek of een voorstelling aanprijst, schept verwachtingen, zeker als je diegene hoog hebt zitten. Mazzel als het daaraan dan ook voldoet. Hoe eerlijk is dat eigenlijk? Het gaat altijd om de bril en het gevoel van één iemand, die daarmee invloed uitoefent.
Dit kan ook grote gevolgen hebben. Stel dat een film negatieve recensies krijgt, dan stimuleert het niet echt om zelf die film te gaan beoordelen, toch? Ga je er blanco in, dan heb je alle ruimte om de beelden in te passen binnen je eigen kader.

Geen verwachtingen

Zo staan onze verwachtingen onder invloed van onszelf, maar zeker ook onder die van anderen. En vooral van diegene van wie u dan ook weer hoge verwachtingen hebt en die u blijkbaar meer vertrouwt dan uzelf. Of iemand valt achteraf van een voetstuk. Dat kan ook. Het beste is misschien om getraind te raken en er lol in te hebben om met zo weinig mogelijk verwachtingen, of zelfs geen verwachtingen iemand tegemoet te treden. Niemand verwacht dat dit lukt. Utopie. En daar ligt de uitdaging, verwacht ik.

Vol verwachting klopt mijn hart nu Sint alweer in het land is. Die begrijpt altijd wat ik wil hebben en hoe ik dat wil. Maar het weer weer niet. Beide spelen al jaren een grote rol in mijn leven.

Eigen belangen en betrekkingsaspecten spelen altijd. Vind ik jou wel aardig, wie is de baas, wie speelt de baas, wie is van nature de baas? En: die keer dat je mij niet steunde, vergeef ik je niet. Of: bij de kerstborrel heb je mij niet de hand geschud, wat hebben wij het leuk gehad tijdens het laatste personeelsuitje, je hebt mij in de laatste vergadering niet gesteund. Allemaal zaken die een flinke positieve of negatieve stempel drukken op het verloop van de vergadering.

Wat sprekers tijdens een discussie letterlijk zeggen, gaat gepaard met lichaamstaal, intonatie, mimiek en stemvolume. Door de variatie in intonatie en mimiek kunnen uitspraken een heel andere betekenis krijgen en onderliggende boodschappen uitzenden. De luisteraar vertaalt de boodschap dus met alles erop en eraan. Hij plaatst het in zijn eigen referentiekader en geschiedenis met de spreker (de eigen gekleurde bril) en zendt daarop weer een eigen boodschap de groep in: met woorden, lichaamstaal of beide.

Tijdens de vergadering wordt voortdurend gecommuniceerd. Niet alleen door de sprekers; er gebeurt van alles aan de vergadertafel. Iedereen zendt continu boodschappen uit en die hebben soms nog wel meer invloed op de vergadering dan de daadwerkelijke sprekers. Ze laten voortdurend merken het eens of oneens te zijn, interesse te hebben of niet en sturen of verstoren hiermee de vergadering. Let maar eens op alle blikken naar elkaar, de lichaamshoudingen, de neergeslagen ogen en de prachtige tekeningetjes op papier.

Ieders betrokkenheid is tijdens een discussie in de houding zichtbaar. Mensen die het onderwerp interessant vinden, volgen de spreker non-verbaal of verbaal. Ze nemen een actieve luisterende houding aan, buigen vaak iets naar voren, knikken, beamen, vullen aan, herhalen (pas op, voorzitter!) of gaan de discussie aan. Mensen die het eens zijn met de spreker, nemen vaak dezelfde lichaamshouding aan. Zij die het oneens zijn met de spreker, hebben een afwerende houding; ze zitten achteruit, kijken nors, slaan hun armen over elkaar voor de borst en bewegen hun hoofd nauwelijks. Als ze dan nee schudden, staan ze op het punt wat te zeggen. Misschien eerst afwachtend om te zien of iemand anders deze handschoen gaat oppakken. Mensen die het niet interessant vinden, leunen achterover, kijken wat om zich heen of maken tekeningen. Dat wil trouwens niet zeggen dat de tekenaars nooit aandachtig luisteren. Het naar beneden kijken kan ook betekenen niet aan het woord te willen. Spreken, discussiëren of onderhandelen in een groep blijft voor sommigen altijd lastig, of mensen willen zich niet ‘branden’ aan het ingebrachte onderwerp.

Behalve ons denken is ons gevoel betrokken tijdens vergaderingen. Wat we denken uiten we verbaal, wat we voelen meestal non-verbaal: boos of verheugd kijken, nors zwijgen, met de handen in lucht om te juichen of je machteloosheid te benadrukken, met je vuist op tafel slaan omdat je boos bent of het juist een goed idee vindt, weglopen, enzovoort. Mensen die in staat zijn om behalve woorden te uiten hun gevoel uit te drukken, zijn sterk en krijgen sneller iets voor elkaar.

Als voorzitter zorg je dat alle vergaderaars voldoende ruimte krijgen om aan het woord te komen. Dat kun je doen door een goede vergaderstructuur neer te zetten en vooraf gedragsregels af te spreken. Daarop grijp je terug als dit fundament van afspraken weer nodig is. Behalve de agenda bewaken structureer je de woordvoering, pik je non-verbale en emotionele signalen op en geef je formeel ruimte aan ‘storingen’ binnen de vergadering. Dat kan soms betekenen dat een onderwerp verschoven wordt, omdat de geladenheid te groot is. Een vergadering wordt hierdoor echter, wassen neuzen en stokpaardjes worden minder, ja zeggen en nee doen wordt verbeterd en mensen rollen met meer inhoud de vergaderkamer uit. Iedereen is actief, scherper en bewuster, want er gebeurt letterlijk meer. Dat is leuk en professioneel werken voor iedereen aan de vergadertafel.

Verslaving
De vrijheid die internet kan bieden, lijkt steeds meer een zelf uitgebouwde informatiewereld, waarin we gevangen zitten. Een constante informatiestroom in een wereld van vluchtig contact, online of via sms.

We denken in korte berichten, hoor en lees ik. Liever bellen we niet meer. Of we bellen met iemand terwijl we met iemand anders op het terras wat drinken, maar die zit ook weer te sms’en, dus dat maakt niet uit.

We moeten ook afkicken tijdens de vakantie. Zo maakte iemand op ‘onze camping’ behoorlijk wat stampij aan de balie, omdat hij geen internetverbinding had. De plek bood deze faciliteit niet. Hij was zeker bereid om zijn hele ingerichte campingstek weer te verhuizen. Vol verwondering heb ik alles eens gadegeslagen. De man was in paniek. Daar stond een in het nauw gedreven man. Het deed mij denken aan het verslavingsgedrag dat ik binnen mijn werk in de psychiatrie ben tegengekomen. Ook kan het zijn dat hij een zakenman was die miljoenen zou mislopen als hij die ene mail niet had beantwoord.

Goede presentatie
Gevangen in het moderne leven, waarin een onophoudelijke informatiestroom op ons afkomt. Een wereld waarin wij op onze eigen tijd onszelf zo goed mogelijk willen presenteren. Dat is niet zo gek, want ook in het echte leven zet je het beste beentje voor. Op een verjaardag, op het werk of in de kroeg laat je de meest zonnige kant van jezelf zien. Toch? Of het moet niet helemaal meer lukken in beschonken toestand. Dat kan ook.

Ik ben leuk. Jij ook?
Op plekken waar we live ‘gezellig bij elkaar’ zijn, moeten veel mensen hun online vrienden dit even laten weten. Waarom eigenlijk? Krijg je daarmee aanzien? Ik ben leuk, want ik ben ergens en jij niet? Of jij ook? Dan ben jij ook oké? Is het deel uitmaken van een online netwerk zo belangrijk en zou dit netwerk je laten vallen als je minder meedoet? Hoe alleen zul je zijn of je voelen? En hoe weet je dat ze je laten vallen als je minder of niet meer deel uitmaakt van een online netwerk?

De meeste contacten kom je niet in het echte leven tegen, in elk geval niet je volgers op Twitter. Of je stelt je account alleen open voor bekenden. Dat kan. Toch kom ik dat weinig tegen.

Ik probeer zelf naar eigen goeddunken zo effectief mogelijk om te gaan met het moderne leven. Het biedt zeker waardevolle informatie en contacten. Ik heb tenslotte wel een zaak te runnen, dus op vakantie checkte ik mijn mail ‘s morgens en ’s avonds. Ik las een rijtje tweets en twitterde soms een tweet door van derden. Ik wil niet laten weten dat ik op vakantie ben, want als de kat van huis is, weet je nooit welke muizen gaan dansen. Toen kwam ik erachter dat mijn locatie toch zichtbaar was. Geen idee hoe dat kan. Moet ik uitzoeken. Kan ik wel vragen op Twitter.

En wat mis je nu eigenlijk in dit moderne leven met mobiel internet, sms en social media? Misschien wel echt contact. Met jezelf en van mens tot mens. Niet vergeten waar het leven bij jezelf om gaat. Knoop in je zakdoek. En ik denk dat zo’n knoop ook wel op je beginscherm past! Ik zie beslist de nadelen, maar zeker ook de voordelen van ons moderne leven. Je moet alleen wel weten waarmee je bezig bent. Dan weet je wat je mist en wat niet!

naar de nieuwsbrief van september…

Het Lifestylenetwerk van Alison organiseert op vrijdag 18 en zaterdag 19 november het tweedaagse event
‘Queen for two days’ in de Klinze (Aldtsjerk, Friesland). Je overnacht op dit prachtige landgoed.
We beloven champagne bij aankomst! Bureau NR. 10 organiseert mee!

Queen for two days: voor stijlvolle vrouwen met lef, ambitie en die goed willen doen, vanuit hun
eigen visie. Vrouwen die staan voor self-improvement, selfcontrol en echt wel weten wat wel of
niet goed voor hen is. De lat ligt hoog.

Queen for two days besteedt aandacht aan work-life balance: tijd voor jezelf in een ambiance
van comfort en natuur. Het park rond landgoed de Klinze is prachtig, ook in november.
Tijdens dit event is plaats voor twintig Queens die staan voor self-improvement en self-control.
Het programma is een mix van licht denkwerk en absolute ontspanning (lijf en leden).

Het programma  bestaat uit workshops en beauty en wellness.
Meer weten? Kijk dan snel op www.lifestylenetwerk.nl