• Dé Jonge Ondernemersprijs 2010 (JOP)
• Workshop Sociale Media op 12 oktober van 20.00 uur tot 22.30 uur
• Mediatraining Brandweer Fryslân
• Column: Wie leeft met Ja-maar?

naar nieuwsbrief

 De workshop bevat een deel theorie en is geschikt voor mensen (zowel b2b als b2c) die nog helemaal geen kennis hebben van socialmedia of er meer uit willen halen.

en dan praktisch aan de slag. Voor dit onderdeel is een laptop vereist.

Datum: 12 oktober
Tijd:  20.00 tot 22.30 uur
Kosten: € 75,- ex btw
Plaats: Froonacker 10 in Franeker

Max 8 deelnemers (opgeven)

Ja-maartypes brengen elk idee om zeep en denken de waarheid in pacht te hebben. ‘Ja, maar als ik eenmaal niet meer last heb van…’‘Ja, maar zo werkt dat hier niet.’ ‘Ja, maar ik ben te oud.’ ‘Ja, maar niemand hier neemt verantwoordelijkheid.’ ‘Als ik eenmaal… dan misschien… ooit.’ ‘Ja, maar ik heb hoofdpijn.’’Ja, maar ik heb een eisprong.’ ‘Ja, maar zo ben ik nu eenmaal’ is al helemaal een dooddoener. Het trekt alles naar beneden en begrenst daarmee de mogelijkheden. Er blijft dan niets over van een oorspronkelijk idee. Of je excuseert alvast je eventuele falen, je legaliseert gezeur en houdt alle actie tegen. Ja-maar is een afwachtende houding, je ziet vooral dingen die er niet zijn en wat fout is.
Alle apen en beren op de weg zijn voor de Ja-maartypes. Ze zien alleen beperkingen en gevaren.
Ja-maartypes komen dan ook niet met de ideeën. Hoe komt het toch dat we zo vaak met ‘Ja, maar’ reageren? Het zijn vaak de eerste gedachten die binnenschieten. Ja-maarmensen hebben hoge verwachtingen, het is nooit goed. Te duur, te benauwd, te hoog, te laag, te vol, te gewoon, te nat, te droog, te direct, te snel en ga zo maar door.

Ja-maar als basishouding beperkt en angst regeert. Je legt de verantwoordelijkheid buiten jezelf neer en laat dingen regeren die er niet zijn. Leuke dingen en mogelijkheden uit mensen, organisaties en het leven halen blijven liggen. Er is een focus op wat mist, er is strijd, er is veel fout, er is teleurstelling en er moet veel. Onze maatschappij is gericht op Ja-maar. Kijk alleen maar naar alle verzekeringen. We timmeren alle risico’s dicht. Ik geloof dat je zelfs de verzekering kunt laten verzekeren. En ik voel nog altijd die druk van ‘Ja, maar wat als…?’ of ‘Stel dat…?’. Hele scenario’s vol ellende trekken voorbij.

We zijn gewend ons in te dekken: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg; bezint eer ge begint; en het glas is halfvol. En als het dan toch een keer gebeurt: ‘Zie je nu wel?’ Alle andere keren dat het niet is gebeurd, worden niet opgemerkt of sceptisch bekeken (mazzeltje). Maar beperkingen en gevaren zien kán van levensbelang zijn. Misschien is het verstandig om er nog eens een nacht over te slapen? Een Ja-maarreactie kan tijd nodig hebben om even te sudderen; er wordt niet gekozen, en daar is niks mis mee. Je moet zeker een Ja-maar kunnen inzetten als reactie, en dat is ook nodig bij beslissingen nemen. Alleen: vergeet niet eerst te onderzoeken wat er wel is. Hoe doe je dit dan? Wie met een Ja-enblik in het leven staat, verwacht minder en kijkt beter. Ja-enzeggers durven te dromen. En te doen. Ze stellen alle vragen. Zij zien de beren én de weg. ‘Ja, en hoe zorgen we dat het werkt?’ Ja-enzeggers zijn voorbereid op succes. Ja-maartypes daarentegen zijn bang voor het succes. Stel je eens voor dat het wel een succes wordt? Wat dan?

Het lijkt heel simpel, maar de neiging om gelijk te oordelen en iets negatief te toetsen aan je verwachtingen lijkt een eerste vluchtreactie. Dit niet doen is hard werken. Begin met kijken naar wat er wel is. Je neemt de feiten zoals ze zijn en accepteert de werkelijkheid. Dus ga op zoek naar wat er wel is en niet naar wat er niet is; beslis en werk van daaruit verder. Altijd Ja-enzeggen is ook weer niet goed. Het is niet reëel, naïef. En je waait met alle winden mee. Zeg ook nee tegen dingen die je niet wilt. Of liever: zeg geen ja als je nee bedoelt.

Bron en aanrader om te lezen: het boek Ja-maar, wat als alles lukt? van Berthold Gunster. ‘Ja, maar ik heb geen tijd.’ Dat gaat niet op, want halverwege het boek is de boodschap al duidelijk.

Nanda Hey

Communicatie & trainingBureau NR. 10

Is er nog meer pech? O ja, en als het de hele dag droog is, dan valt net die ene bui en loopt die beloofde longlasting oogschaduw toch nog uit. De benzinemeter van de tank hangt structureel op leeg en mijn betaalkaart wordt meestal niet geaccepteerd door de pinautomaat bij zo’n doe-het-zelftankstation
(man o man, wat mis ik die service). Mijn LinkedIn-pagina schiet soms op grote letters en geen idee wat ik dan verkeerd doe, mijn merk shampoo is maar mondjesmaat te krijgen en ben ik eens gehecht aan een kleurtje of geurtje, dan gaat dat steevast uit het assortiment. Mijn nagels breken zo vaak af dat ik het heb opgegeven en bij elke donkere was zit toch nog een papieren zakdoekje of een vergrijsd wit hemd. Wassen is ook niet meer mijn hobby sinds de houten wasknijpers steeds uit elkaar springen en ik dagelijks genoodzaakt ben om die wasmachine te hanteren.

Met dieren kun je het ook zo treffen. Eén van onze katten kotst bij voorkeur op de mat, de hond eet nauwelijks en miert met alles wat hij voorgeschoteld krijgt. Ons konijn bleek niet een dwergkonijn te zijn, maar een uit de kluiten gewassen reuzekonijn. In een vliegtuig landt bij mij altijd de stagiair, bij een voorstelling zit ik op het warme balkon en als ik haast heb, neemt iedereen in het verkeer voorrang. Ook al komen ze van rechts, dan nog zien ze toch wel dat ik belangrijke dingen te doen heb?

Er is zoveel pech in het dagelijkse leven. Je hebt uiteindelijk niets in de hand, maar ook alles. Ik heb het over kleine dingen. Ze overkomen je, het is maar hoe jij ermee omgaat en op dat moment in het leven staat. Ik heb het hier niet over echte problemen. Je huis dat afbrandt, ziekte, oorlog, dood en verderf; dat zijn grote problemen. Al dat andere moet je in perspectief weten weg te zetten. Daar kun je echt voor kiezen. Het lijkt zo simpel.

Nanda Hey

Communicatie & trainingsBureau NR. 10 richt zich op persoonlijke, team- en organisatieontwikkeling.

Zo vlak voordat ik in slaap val, overvallen mij de meest fantastische ideeën. Gevallen van waanzin, maar niet onmogelijk, van grote moed en dichterlijke zaken waar menig schrijver een puntje aan kan zuigen. Althans, dat vind ik zelf. Nou ja, en dan val ik in slaap om vervolgens wakker te worden en volledig terug te keren in de werkelijkheid van alledag. De grote lijnen weet ik dan vaak nog wel, maar de sublieme details vallen er tussen vandaan. En dat zijn nu juist de fundamenten waarmee alles staat of valt. Maar ook de zondag is een dag om stil te staan bij de meest prachtige plannen. Goede voornemens en nieuwe plannen heb ik niet alleen aan het begin van het jaar, maar vallen bij mij dagelijks binnen. In rustige tijden, dat wel. Wanneer ik er even niets concreets mee kan, zeg maar. Ik denk aan alle zondagen, vakanties en altijd na vijven. 

In organisaties zie je het vervagen van plannen min of meer ook terug. Ik kan mij een maandje vergissen, maar ik kom meesters tegen in het verschuiven van plannen naar elders in het jaar. In januari start het jaarverslag van het jaar daarvoor (met geluk in februari af en in maart in huisstijl vormgegeven bij de doelgroepen op de mat), in maart is het jaarplan in concept geaccordeerd en daarmee kun je dus in april een start maken. Vanaf medio mei/juni schuiven we alvast nieuwe zaken naar september, want in de vakantieperiode krijgen we niet ‘alle koppen’ bij elkaar. In september (en dan nog is iedereen niet terug van vakantie, want ook mensen zonder kinderen of met grote kinderen willen vakantie) moeten we ook bezig met het jaar dat komt, en dan hebben we nog een maand of drie om te kijken hoeveel geld er nog is voor de resterende plannen voor dit jaar. Heb je geluk dan ligt er nog wat geld, heb je pech dan ligt er nog heel veel geld en dan moet dat in korte tijd, uiteraard verantwoord, besteed worden (niet onbekend in het land der subsidies). Hard werken geblazen, want in november moet het jaarplan in concept wel weer zo’n beetje rond zijn voor het jaar daarop.

En december telt als werkmaand bij een baas eigenlijk niet meer mee. Dan moeten we thuis 5 december en de kerstvakantie managen. In de tweede helft van januari kunnen we wat afspreken om de eerste zaken van het jaarplan op te pakken, want dan is iedereen wel weer terug. Op die ene uitzondering na, want de eerste wintersporters vertrekken. Dat duurt, geloof ik, tot half maart. Ik ben niet zo’n wintersporter, dus kan mij vergissen. Allemaal gechargeerd, maar toch!

Binnen organisaties lijkt men te wachten op elkaar en zijn er te veel afzonderlijke plannen. Alles hangt samen, maar te weinig tegelijk, en we weten niet altijd wie, wanneer en waarom bezig is en alles is belangrijk. Eigen plannen loslaten (of belangen) en collectief oppakken is best lastig. Zeker met een eilandencultuur loop je tegen individuele- of teamego’s aan. Afdelingen, teams, éénpitters binnen het bedrijf hebben vaak ieder afzonderlijke onderdelen en speerpunten in een jaarplan. Iedereen is druk bezig, wordt platgegooid met mails, het zweet onder de oksels, maar is lang niet altijd tegelijk met dezelfde vraag bezig. Daarom ben ik voor investeren in het collectieve belang, strategische plannen op één A4, flinterdunne jaarplannen en projectteams met bijbehorende vrijgemaakte tijd, verantwoordelijkheden, bevoegdheden en budget. Misschien werkt het in uw bedrijf wel goed al die dikke plannen, maar ik geloof er steeds minder in. Het kost ook nogal wat tijd. Een paar doelen per jaar, afgeleid van de strategische koers met bijbehorende speerpunten, is op te knippen in driemaandelijkse hapklare brokken, en voor de rest lekker de waan van de dag accepteren. Daar kan niemand omheen.

 Heb ik een plan dat helder doorkomt en uitwerkt, dan zijn de slagen vrij kort. Tenminste als ik alleen afhankelijk ben van mijzelf. Ik ben de enige eigenaar van het bureau en overleg met mijzelf is vrij snel klaar. Bovendien ben ik een doener, dus gaan met die banaan. Maar in samenwerking met opdrachtgevers en andere freelancers heb ik ook te maken met dezelfde fenomenen als het gaat om plannen afstemmen. En consensus lijkt mooi, maar het risico is dat daarmee weinig overblijft van (mijn) mooie plannen. Dat heet, dacht ik, samenwerken. En dat kan pas vanuit een gezamenlijk doel (en dus belang). In mijn geval ook na vijven.

Nanda Hey

Joop stuurt een email.

naar filmpje…

Bedrijfstrainingen voor persoonlijke groei en personeelsbehoud
http://www.profnews.nl/935620/Bedrijfstrainingen-voor-persoonlijke-groei-en-personeelsbehoud

Bekijk hier de nieuwsbrief

Ben jij (of ken jij) een studentondernemer uit Noord-Nederland (tot twee jaar na afstuderen) en denk je hét idee te hebben voor een innovatief product of dienst, of ben je reeds gestart? Let op tot en met 4 juni aanmelding.

Na twee succesvolle pitchwedstrijden organiseert Square One op 10 juni voor de derde keer op rij een pitchwedstrijd voor studentondernemers (tot twee jaar na afstuderen) uit Noord-Nederland.
Als dagvoorzitter en discussieleider zal Jort Kelder…lees meer

In nood gooien mensen hun normen en waarden overboord. Ze nemen veel risico. Wanneer is het zover? Hoeveel nood is er voor nodig om dat te doen? Hoe zou het zijn als je alles verliest, gevaar loopt, je kinderen honger hebben? Wat blijft er dan over van je normen en waarden? Misschien zijn dit wel alleen luxe uitgangspunten in een maatschappij waarin we het relatief goed hebben. De een meer dan de ander, maar toch. We lopen geen gevaar. We hoeven niet te vluchten, we hoeven niet maanden onder een zeiltje te slapen. Maar ik wil wel dat zeiltje hebben, als dit het enige is wat mij en mijn gezin kan beschermen tegen regen en wind. En u?

Waarden en normen dragen enorm bij aan het vertrouwen dat wij hebben in de maatschappij. Waarden zijn opvattingen die een groep mensen belangrijk vindt. Ze vertellen iets over hoe wij zijn georganiseerd, wat we belangrijk vinden en hoe we met elkaar omgaan. Maar ook geven ze onze grenzen aan door middel van wetten en tolerantie. Bij waarden kun je denken aan termen als ‘rekening houden met elkaar’ of  ‘respect hebben voor het eigendom van anderen’.
Normen zijn regels die uit waarden voortkomen.   Zo hoort bij de waarde ‘rekening houden met elkaar’ de norm (regel) dat je in de tram opstaat voor oudere mensen. Die regel staat nergens beschreven, maar is bij iedereen bekend. Toch heb ik na een weekend met een vriendin shoppen in Amsterdam wel vermoeide en zere ledematen, en tolt mijn hoofd van de indrukken. En waar laat ik al die tassen dan? Even voor de duidelijkheid: dat shoppen gebeurt één keer per vijf jaar, dus ik ben niet in topvorm.

Ik denk dat de snelheid van ons dagelijkse leven, de ontwikkelingen en de eigen verantwoordelijkheden ons opjagen tot meer asociaal gedrag. Een in het nauw gedreven kat maakt rare sprongen. Maar ook persoonlijke krenking speelt een rol. Hoeveel mensen op de werkvloer verschuiven na krenking hun normen en waarden? Ik zou ze niet de kost willen geven. Bij de waarde ‘respect hebben voor het eigendom van anderen’ horen de formele, geschreven wetten die diefstal of vernieling verbieden.
Maar tekort gedaan worden (of dit voelen) door de baas geeft loyaliteit een knauw. Het je toe-eigenen van zaken die niet van jou zijn en waarop je meent recht te hebben ligt dan op de loer. Denk eens aan een memoblok, kopieën voor persoonlijk gebruik, een vakantie boeken, surfen op het net, pennen, ideeën en uren omhangen bij het koffiezetapparaat. Het heeft wel wat weg van wraak. Compenseren van pijn. Trouwens, die kopieën worden ook zonder krenking gemaakt; opgaan in de werkmassa is ook een excuus (of de norm?).
Ik ben er trouwens wel voor om privé en zaken door elkaar te laten lopen, als de verhouding maar klopt.

Ik spreek mensen die gewoonweg niet stilstaan bij hun eigen waarden en normen, maar vooral reactief hun ding doen. ‘Wie ben ik?’, ‘Wat kan ik?’, ‘Waar sta ik voor?’ en ‘Wat wil ik nog leren?’ zijn gangbare vragen. Of het nou gaat om een loopbaanvraag, een organisatievraag of levensvragen. Normen en waarden helpen keuzes te maken en zichtbaar te maken waar je voor staat, als persoon of bedrijf. Werk je als persoon binnen een bedrijf? Doe dan alsof het om je eigen zaak gaat. Wat zou jij belangrijk vinden?
Ik wist het wel, ervan uitgaande dat je geen dekzeil nodig hebt of replica’s hoeft te stelen.

Nanda Hey