Alweer een jaar voorbij. Goede voornemens zijn niet meer voornemens, maar behaalde doelen of hier en daar verdampte vooringenomen ideeën en plannen. We staan voor een nieuw jaar met frisse rondes en kansen. Als ik eenmaal dit of dat heb, doe of voor elkaar krijg, ben ik gelukkig. Ik geloof daar niet in. In geluk hebben wel. Dat is geen geloof, maar een feit. Of is geluk een waarde, waar je altijd naar streeft?

Groot geluk, klein geluk
Geluk hebben is, wat mij betreft, je zegeningen kunnen tellen. Achteraf of gewoon op het moment zelf. Groot geluk, klein geluk en alles wat daar tussenin zit. Voel je geluk? Hoe roep je dit op? Tellen, die zegeningen. Kijk eens waar je uit komt op een dag. Je kind doet een hilarische uitspraak, je krijgt (meer…)

We verwachten dagelijks veel van onszelf, maar zeker ook van anderen of iets. Als we met verwachtingen zouden kunnen stoppen, zag de wereld er vast anders uit. Met uitzondering van de weersverwachtingen. Betreft het weer zijn nog nauwelijks teleurstellingen. Het weer kun je tegenwoordig zelf voorspellen.
Dat gaat nu zo lekker tussen de buien door. Ik noem alvast dat deze column wat ingewikkeld leest, dus verwacht er niet te veel van. Verwarring werkt soms ook goed. (meer…)

Vergaderingen leiden is beslist niet makkelijk voor een voorzitter. Op de agenda staan punten waarover je een besluit wilt nemen, maar de eigen ideeën van mensen (inhoud) en de onderlinge verhoudingen (betrekking) maken dit soms onmogelijk. Het ideale overleg, waaraan iedereen heeft bijgedragen en waaruit iedereen alleen met inhoud rolt, bestaat niet. Maar professioneler kan het wel.

Eigen belangen en betrekkingsaspecten spelen altijd. Vind ik jou wel aardig, wie is de baas, wie speelt de baas, wie is van nature de baas? En: die keer dat je mij niet steunde, vergeef ik je niet. Of: bij de kerstborrel heb je mij niet de hand geschud, wat hebben wij het leuk gehad tijdens het laatste personeelsuitje, je hebt mij in de laatste vergadering niet gesteund. Allemaal zaken die een flinke positieve of negatieve stempel drukken op het verloop van de vergadering.
(meer…)

Op een begrafenis stiekem je mail checken, sms’en en berichten ‘posten’ schijnt geen uitzondering meer te zijn. Ik lees dit in een zaterdageditie van de Volkskrant. Ene Sherry Turkle heeft ook de donkere kant van de technologie ontdekt. Ze ziet een nieuwe houding: ik deel, dus ik besta. We zijn fysiek op een plaats, maar in onze gedachten zijn we ergens anders. Bang om iets te missen? Geen aansluiting voelen?
Doe je er alleen toe als je veel ‘vrienden’ hebt? (meer…)

Het valt mij op dat er steeds minder mensen zijn van wie je écht op aan kunt. Mensen die te vertrouwen zijn. Mensen die hun afspraken nakomen, geen loze beloftes roepen, zeggen wat ze doen en doen wat ze zeggen. Kijk eens om je heen, en ook naar jezelf. Ben jij geloofwaardig? Doe jij wat je zegt? En je organisatie? (meer…)

Onvoorstelbaar hoe mensen en bedrijven dingen kunnen beloven en deze vervolgens niet waarmaken. Hoe kan dat nou? Het maakt je volstrekt ongeloofwaardig als je beloftes niet nakomt. Mensen hebben dit al vrij snel in de gaten. Of toch niet? Willen we graag in deze toezeggingen blijven geloven? Kop in het zand.

Op korte termijn behagen, niet nee kunnen zeggen of als bedrijf alleen gericht zijn op klanten binnenhalen lijkt daaraan ten grondslag te liggen. Het kan niet anders dan ‘gewoon’ onvermogen zijn van een bedrijf. Anders is het niet beloven, maar gewoonweg misleiding en onwaarheden verkondigen. Beloven is toch toezeggen dat er iets gedaan zal worden.

In het dagelijkse leven beloven mensen met een hulpvaardige inborst waarschijnlijk meer dan anderen, zonder daar altijd de consequenties van te overzien. Wat kost dit aan tijd, hoe moeilijk is de uitvoering van de belofte en wat komt er allemaal bij kijken? (meer…)

Wat kunnen sommige mensen toch zeuren. Je kent ze wel. Ze zuigen al je energie uit je en brengen je stemming omlaag. Doodmoe word je ervan. Je hoeft alleen maar te knikken en te aha’en. Verder hoef je niets te doen. Zeuren, klagen, piepen, knorren over pietluttigheden. Over pijntjes, dingetjes die alleen hun overkomen en die enorm in het niet vallen als hen iets treft wat er echt toe doet. Gun het ze niet, hoor. Toch zou een perspectiefverschuiving de zeurders niet misstaan. (meer…)

Mijn hakken klikken op de pas gegoten vloer. Er zijn collega’s die sinds deze vloer de hakken hebben afgezworen. Het geluid komt zo binnen. Ook heb je steeds het idee achtervolgd te worden. Tja, de koffievlekken op het tapijt zijn voorbij. Man, wat hebben we staan janken bij die eerste koffievlek.
Met bloed, zweet en tranen de boel verhuisd en trots op ons nieuwe tapijtje. Daar links in de gang viel de eerste kop koffie om. Met koffiemelk. Trees liet het zo uit haar handen kletteren. We hadden dat stukje stof moeten inlijsten.

(meer…)

Dat netwerken alleen een gegeven is voor ondernemers, vind ik onzin. Ook ondernemende mensen binnen organisaties zie je de kracht van zakelijk netwerken benutten. Naamsbekendheid, betrokkenheid en een relatie aangaan en onderhouden, daar gaat netwerken wat mij betreft om.

Tijdens het netwerken heb ik de meest oergezellige, leuke en kundige mensen ontmoet, die voor mij een must zijn om mijn werk te kunnen doen. En ik werk graag samen als dit past binnen de werkzaamheden van het bureau. Mensen met wie je werkt en lol hebt, die je inspireren gewoon om wie ze zijn, met wie je koffie (of een borrel) drinkt en elkaar op de hoogte houdt, vertrouwd en inschakelt waar kan. Eigenlijk net het echte leven. (meer…)

Een gemiddeld mens heeft zoveel te doen. Alles heeft prioriteit, staat in de brand of is van ‘relatief levensbelang’. Je tijd managen. We hebben er flink de pas in, maken letterlijk kilometers. Dit vaak met een (te) korte tred. We produceren, verwerken en bespreken, lossen op, gooien zaken over ‘de schutting’, stellen uit, kopen in of verkopen door en creëren heel wat af op zo’n #doordeweeksedag.

(meer…)